Rozdział 3

Rennes sparaliżowana strachem nie mogła się ruszyć. całe jej ciało odmówiło posłuszeństwa

-powiedz... na długo jedziecie do Londynu?-zaczął Maciek, po dłuższej chwili ciszy

-n..na tydzień-wyjąkała Rennes

-powiedz... a masz chłopaka?

-nie?

-to ŚWIETNIE!-wykrzyknął

-nie rozumiem?

-chciałbym Cię bliżej poznać...-położył swoją rękę na udzie dziewczyny

-kiedy dojedziemy?

-zaraz...-przesunął dłoń trochę wyżej, a jej serce chciało uciec gdzieś daleko

-co Ty robisz?-zapytała Rennes, ale na szczęście byli już na jej ulicy

-nic takiego kochanie-uśmiechnął się Maciek

-tu się zatrzymaj. zaraz wrócę

-pójdę z Tobą. nie zostawię Ciebie samej z ciężkimi walizkami

-nie rób sobie problemu...

-dla Ciebie zrobię wszystko

-no... okej...-odparła dziewczyna bijąc się z myślami.

-super. a więc prowadź-powiedział kiedy wyszli z auta

-spoko-skronie Rennes pulsowały niemiłosiernie. cała było jak z waty, ale postanowiła, że to przeżyje, bo zależało jej na wycieczce. w tej samej chwili Maciek złapał ją w pasie

-jesteś idealna...-szepnął

-czego ode mnie chcesz?-wyjąkała dziewczyna przez zaciśnięte gardło

-nic. po prostu bardzo, ale to bardzo mi się podobasz...-przysunął się do niej jeszcze bardziej. praktycznie przyciskał ją do ściany

-dziękuję. hm... miło mi, ale...-Maciek zamknął jej usta pocałunkiem. trzeba mu przyznać-świetnie całował. nagle jego dłonie znalazły się na pupie Rennes, ale ta pomimo sprzeciwów rozumu poddała się mu.

-Maciek...-powiedziała między jednym, a kolejnym pocałunkiem

-tak kochanie?

-musimy już skończyć-starałaś się go od siebie odsunąć-zaraz mam być pod szkołą!

-powtórzymy to niebawem...-odparł przygryzając wargę i łapiąc za jej podbródek-niebawem...

-na pewno...

cała zdenerwowana poszła z chłopakiem do jej mieszkania. zabrali walizki i wrócili do auta. po drodze Rennes błądziła myślami o wydarzeniach ostatnich kilkunastu minut. była roztrzęsiona, a nagle na jej udzie po raz kolejny znalazła się dłoń Maćka

-nie denerwuj się skarbie! na pewno dojedziemy na czas!

-pospiesz się jak możesz. powinnam być już w autokarze-wyszeptała

-kochanie powiedziałem, że zdążysz to znaczy, że zdążysz-odparł z uśmiechem

To była jej najdłuższa podróż w życiu. ona była jak sen. Rennes pamiętała wszystko jak przez mgłę. starała się logicznie myśleć, ale wszystko było takie chaotyczne...

-jesteśmy skarbie.-przerwał jej myśli Maciek. Dziewczyna spojrzała na autokar stojący pod szkołą i niecierpliwie czekający na jej skromną osobę

-to świetnie!-odetchnęła z ulgą, ale wiedziała, że to nie koniec

-pomogę Ci z walizkami

-nie ma...

-jest taka potrzeba

-I jak tu się z takim dogadać? on jest całkowicie nie do zrozumienia...-pomyślała

Maciek wyjął jej bagaże, zaniósł do autokaru, a potem wyciągnął ręce

-przytulisz mnie za to? co kochanie? przez tydzień nie będziemy się widywać!

-heh, jasne...-niepewnie wtuliła się w jego ramiona

-trzymaj się i nie zdradź mnie! zadzwoń jak dojedziecie

-okej?-i pocałował ją na pożegnanie. ludzie patrzyli na nich przez szyby autokaru

-mam nadzieję...-Rennes spostrzegła, że Harriet i Sophie mają miny w stylu wtf. decyzja była szybka: najpierw wysunęła się z jego ramion, następnie odwinęła i dała mu w twarz.-co Ty...?-zaczął Maciek

-nie, nie powinnam Ci w ogóle pozwolić na to, że mnie dotknąłeś! Ty jesteś jakiś totalnie niedorozwinięty! nic o mnie nie wiesz, nie znasz mnie i już obłapiasz! Ile Ty masz lat? zachowujesz się jak niedorozwinięte dziecko!-krzyczała zapłakana. Maciek tylko stał i nie wiedział co ma zrobić. Dziewczyna odwróciła się na pięcie. Nawet nie spostrzegła kiedy Harriet i Sophie wzięły ją w ramiona i posadziły na miejscu w autokarze. Zapowiadała się długa droga na lotnisko...

z dedykacją dla Marlen Ka  i Kamila Grzybowska!  xx

No i mamy 3. czekam na Wasze opinie. (wiem, że nie wyszedł) jeśli macie pytania do bohaterów, to  zadajcie je w komach. zannie xx